Bir Tohumdan Ormana – Bölüm 6: Orman

Birlikte Kök Salmak

Yalnız Başlanır, Birlikte Derinleşir

Bu yolculuk tek başına başladı. Ama bir noktadan sonra şunu fark ettim: Kök salmak bireysel bir cesaret ister; orman olmak ise birlikte kalabilme becerisi.

Ben kendi evimde, kendi mutfağımda, kendi ritmimde yavaşlarken; başka evlerde de benzer soruların dolaştığını hissettim. Başka kadınlar da duruyordu. Başka kadınlar da arıyordu. Ve bazı yollar, paylaşıldıkça belirginleşir.

Aynı Hayali Taşıyan Kadınlar

Orman olmak; aynı hayatı yaşamak değildir. Aynı niyeti taşımaktır.

Kimi balkonda üç saksıyla başladı. Kimi defterine ilk kez dürüstçe yazdı. Kimi evinde ilk kez “yeter” dedi. Ama hepimiz aynı şeyi yapıyorduk: Hayatımızı biraz daha bize ait kılıyorduk.

İşte bu noktada Banyanmom bir blog olmaktan çıktı. Birbirine dokunmadan da güç veren bir alan hâline geldi.

Görünmeyen Bağlar

Bir ormanı orman yapan şey, üstte görünen dallar değildir. Toprağın altındaki bağdır.

Paylaşılan deneyimler, anlatılan hatalar, sakince söylenen “ben de” cümleleri… Bunlar görünmez ama taşıyıcıdır. Bu alanda kimse kimseye yol göstermiyor. Herkes kendi yolunda yürüyor; ama aynı toprağı hissediyor.

Orman Ne Demek?

Orman, benim için kalabalık değil.

Orman;

• Yavaşlığın normal olduğu,
• Eksikliğin utanılacak bir şey sayılmadığı,
• Üretmenin performansla ölçülmediği,
• Anneliğin ve kadınlığın ideal kalıplara sıkıştırılmadığı bir alan.

Burada herkes kendi gölgesini bulur.

Bu Ormanda Yer Var mı?

Eğer sen de;

• Durmak istiyorsan,
• Daha sade bir hayat arıyorsan,
• Üretmenin ama tükenmemenin yolunu merak ediyorsan,
• Kendi köklerini şehirde de salabileceğine inanmak istiyorsan…

Bu ormanda yer var.

Burada Bitmiyor

Bir orman bir günde oluşmaz. Bu hikâye de burada bitmiyor.

Bu yazı bir davet değil; bir alan açma. Dilersen sadece oku. Dilersen kal. Dilersen bir dal ol. Ben buradayım. Orman burada. Ve her kök, başka bir köke yer açar.