Küçük Adımların Büyük Dönüşümü
Arayış bir noktada durur. Çünkü insan sürekli arayamaz. Yorulur. İşte tam o yorgunluk anında, ben ilk kez şunu fark ettim: Ben büyük bir hayat kurmaya hazır değildim. Ama küçük bir şeyi başlatabilirdim.
O gün ne radikal kararlar aldım ne de hayatımı kökten değiştirdim. Sadece mutfağımda bir rafı boşalttım. Bir çekmeceyi sadeleştirdim. Balkonda kullanılmayan bir köşeye baktım ve “burada bir şey büyüyebilir” dedim.
Bu, benim için ilk köktü.
Köklenmek benim için toprağa taşınmakla başlamadı. Önce evin ritmini değiştirmekle başladı. Daha az şeyle yaşamak, daha az telaş etmek, her şeyi aynı anda yapmaya çalışmamak… Kendime ilk kez şunu söyledim: “Hepsi bugün olmak zorunda değil.” Bu cümle hayatımda büyük bir alan açtı.
İlk kökler hep sessiz atılır. Kimse alkışlamaz. Kimse fark etmez. Ama içeride bir şey değişir.
Ben artık “nasıl bir hayat kurmalıyım?” sorusunu sormuyordum. Bunun yerine şunu soruyordum:
“Bugün hayatımı biraz daha bana ait yapan ne yapabilirim?”
Bazen bu sadece evde pişen bir yemekti. Bazen bir şeyi satın almamak. Bazen de hiçbir şey yapmamaktı. Ve fark ettim ki; kökler aceleyi sevmez.
Bu filizler zamanla çoğaldı. Evde, zihnimde, anneliğimde… Artık geri dönüş yoktu. Çünkü ben şunu biliyordum:
Bir kere kök salmaya başladığında, eski hızına dönemezsin. Ama bu yol da tek başına yürünmez.
Bir Sonraki Eşik
İlk kökler atıldığında, insan şunu merak eder:
Peki bu yolculukta yalnız mıyım?
Cevap, beni başka kadınların hikâyelerine götürdü. Benim gibi duran, arayan, küçük adımlarla dönüşen kadınlara.
→ Bölüm 6: Orman – Birlikte Kök Salmak
(Bu bağlantı seni serinin bir sonraki bölümüne taşır.)
